Omdat ik natuurlijk weet dat jullie niet kunnen wachten om de foto’s te zien van Jamestown nadat ik het beeld gisteren geschetst heb, hierbij eerst de foto’s van Jamestown:

DSC_0127 DSC_0128 DSC_0129

Pittoresk! Na een mega-ontbijt in een heerlijk gezellig restaurantje, vervolgden we onze weg naar Yosemite. Ons eerste ‘Grote Park’! En alleen de weg er naartoe was al prachtig:

DSC_0141 DSC_0131

Maar Yosemite zelf was toch ook wel heel indrukwekkend. De bergen zijn er zoals we nog nooit eerder hebben gezien. Hoe zijn ze zo geworden? Sommigen zullen nu zeggen dat God dat zo gecreëerd heeft, of Allah, of welke god of iets in de hemel dan ook, maar persoonlijk geloof ik dat unicorns hard over de zijkanten hebben gepiest tot het mooi genoeg was.

DSC_0155 DSC_0187 DSC_0177 DSC_0167 DSC_0165 DSC_0162 DSC_0160

Yosemite is echter meer gemaakt voor het tegenovergestelde soort mensen van wat Jeroen en ik zijn: sportieve mensen. We besloten toch een beetje sportief te doen door een wandelpad te nemen naar watervallen. Echter op de helft van dat wandelpad besefte ik me opeens waarom we al meer dan een kilometer lang steil omhoog gingen… we liepen heel, heel, heel erg naar hoog. En opeens kreeg ik een paniekaanval van de hoogtevrees. Jeroen is vervolgens als een hijgende man in supertempo verder omhoog geklommen om toch de watervallen te kunnen zien, maar kwam al een kwartier later vol van het zweet weer terug. Geen watervallen. Later begrepen we waarom: het water is hier op. Maar ik begreep dat er bij jullie genoeg gevallen is, dus misschien kunnen jullie een emmertje sturen?

DSC_0185 DSC_0188

En het volgende stuk zal ik in de derde persoon schrijven, omdat ik mezelf anders niet meer onder ogen kan komen. Roxanna is lomp. Altijd al geweest. Wie viel er op haar 18e van een klimrek(!) en brak zo haar pols? Roxanna. Wie dacht dat ‘fietstikkertje’ leuk was en besloot het idee ook uit te voeren en brak zo haar pols (en voortanden)? Roxanna. Wie belandde altijd na een avondje uit in het ziekenhuis met een verstuikte enkel, bloed op de knokkels of een gebroken duim? Roxanna. WIE VIEL ER IN YOSEMITE, AL HELEMAAL BENEDEN, BIJNA OP HET EIND VAN EEN LOOPPAD? Roxanna…

Dus nu zit ik met een zwaar gekneusde enkel, een flinke jaap op mijn knie en wat kleine schrammen her en der zielig te zijn. Maar de enige die eigenlijk echt zielig is, is Jeroen, want die lieve man moet de aankomende week alles alleen rijden. En voor mij zorgen, hoewel ik niet zo veeleisend ben. BOEHOE.

Yosemite was dus wel zeer indrukwekkend en zal mij zowel letterlijk als figuurlijk bijblijven.

Verder hebben we ook de zoon van de tijdelijke manager van het motel blij gemaakt met een Playstation Network kaart voor zijn verjaardag. Dus, karma, ik weet niet of je nog meer in petto voor me had, maar volgens mij staan we zo weer gelijk.

Doei!

Delen? Mag!Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someonePin on PinterestShare on Tumblr

6 thoughts on “Rondreis westkust Amerika #4 – Yosemite & Rox is lomp

  1. Kusje er op en weer door gaan
    Sterkte, zo te zien is het er niet erg druk dus zal er niemand op je teentjes trappen

    Groetjes uit uit regen achtig Almere

    1. Japie! Wat leuk je hier te zien! Helaas heb ik slechte wifi op mijn telefoon dus kon je de link niet doorsturen :-(, maar fijn dat je het gevonden hebt! Tot snel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *