Ik geef de piramides van Gizeh: *****
Wanneer bezocht/bekeek/las/deed/at ik de piramides van Gizeh?: oktober 2011
Moet jij naar de piramides van Gizeh?: Uh, oke?

Enkele jaren terug ging ik op vakantie naar Egypte. Een droom die uitkwam.

Als klein meisje wilde ik bijvoorbeeld al vrijwillig(!!!) naar het Egyptisch museum in Amsterdam (en ging ik vrijwillig(!!!) dus naar het Egyptisch museum in Amsterdam). Ik las boeken over Toetanchamon, had de Egyptische encyclopedie naast mijn bed liggen en vroeg mijn ouders ieder jaar opnieuw of we toch alsjeblieft een keer naar Egypte op vakantie konden. ‘Nee‘, was steevast het antwoord. Nu weet ik dat dat was omdat er op dat moment gewoonweg geen geld was, maar toen was ik boos. Zo boos. Hoe kon ik dan ooit een piramide van dichtbij zien? De wc hing ik uit wraak vol met zelfgetekende mummies, elke spreekbeurt ging over iets dat met Egypte te maken had, met carnaval ging ik als mummie verkleed en zelfs door mijn eczeem werd ik vaak ’s avonds ingezwachteld als een echte mummie.

Nou, goed, we weten allemaal wel dat kleine-meisjes-problemen-en-wensen vaak opgelost kunnen worden als die kleine meisjes groot worden en hun eigen geld gaan verdienen en daarmee hun eigen dromen waar kunnen maken. Dus daar ging ik, zo’n 5 jaar geleden. Niet alleen overigens – ik was met Jeroen. Onze eerste vakantie samen, en ik droomde alleen maar van piramides zien.

Eenmaal ergens op een prachtig vakantie-oord, was één van de eerste dingen die ik deed de reisleider bij zijn lurven pakken en alles horen over de expedities naar piramides. Meneer keek verschrikt.
Piramides? Die in Caïro? En je hebt vliegangst, dus wilt niet met het vliegtuig? Dat betekent 8 uur heen in de auto, dwars door de woestijn, een paar uurtjes in Caïro, Piramidetje in, Piramidetje uit, en weer 8 uur terug door de woestijn.
Ik knikte enthousiast.
Eh… 8 uur. In een krap busje. ’s Nachts weg, ’s Nachts terug. Weet je het dan nog zeker?
Ik knikte nog steeds enthousiast.
Je hebt gehoord van de onrusten he, het begin van de Arabische lente, in die grote stad?
Ik knikte iets minder enthousiast.

En zo toch geschiedde. We gingen naar Caïro. Naar de échte piramides. Al jaren had ik erover gedroomd, elk lettertje had ik erover gelezen. En nu ging ik ze zien. Met mijn eigen ogen.

Goed, de reis duurde inderdaad 8 lange uren. Door de woestijn. Maar he, een donkere woestijn: dus een prachtige sterrenhemel. En Caïro zelf was druk, vies en stoffig. Schreeuwerig, ook, met veel auto’s en mannetjes. En een half-weg-gebombardeerd Tahrirplein door de onrusten die voor het gevoel net een week geleden hadden plaatsgevonden. En een verplicht nummertje in de vorm van het Egyptisch museum (ook half weg gebombardeerd en geroofd, HOW COULD THEY) met echte mummies. Maar daar zag ik ze dan eindelijk. In de verte. De piramides.

*insert magisch muziekje*

Goed, daar gingen we. In datzelfde kutbusje naar de echte piramides. Een hele klim omhoog over een zandpad. Toegangspoorten, kaartjes kopen, touringcars; de hele commerciële mikmak. Wat ik had verwacht? Dit:

3118989008_7ba9179103_b
bron foto: https://www.flickr.com/photos/yourdon/3118989008

Wat ik zag? Dit:

Giza-pyramids
bron foto: onbekend

(ja Rox, dombo, wat had je dan verwacht? Dat de stad nooit gebouwd zou zijn, zo aan de rand van die prachtige heiligdommen, dat ze zouden denken: da’s zonde, van het uitzicht, komt we gaan een paar kilometer verderop wel verder, lekker kilometers verwijderd van de enige rivier?)

En vooral ook dit:

4865754252_03119e8f1c_b(dit moet een bedelende man en/of vrouw voorstellen. Zo’n irritante, die ‘nee’ of zelfs het Arabische ‘LA!’ zogenaamd niet kent. Manieren, dat kennen ze pas niet! En o ja, als je een foto laat nemen door een van hen (‘wat aardig‘, denk je dan nog, ‘dat ze een fotootje van ons willen nemen MET ONS EIGEN TOESTEL‘) moet je ff dokken. Dat je het weet)

Maar goed, dat alles mocht de pret niet drukken. Ik was bij de piramides; de enige echte piramides van Gizeh.

Of ik erin ben geweest? Neen. Ze waren leeg(geroofd). En claustrofobisch. En eng. En gebouwd op mensen van minder dan 1.60m. En je moet er heel veel centjes voor neerleggen. Dus neen. Maar desondanks vond ik het prachtig, prachtig om ze in het echt te zien. Een droom kwam echt uit, ondanks alle commerciële troep eromheen.

IK GEEF DE PIRAMIDES VAN GIZEH VIER STERREN. VAN DE VIJF. De vijfde ster is namelijk gestolen door een opdringerig Egyptisch mannetje met een tas vol souvenirs. Of die ben ik ergens kwijt geraakt tijdens de in totaal 16-uur-durende rit door de woestijn. Ik wist het op dat punt allemaal niet meer zo goed. Zand doet gekke dingen met je.

Delen? Mag!Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someonePin on PinterestShare on Tumblr

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *