Eigenlijk ben ik altijd al wel een beetje bang geweest. Ja, goed, ik was degene met de grote mond die voor mijn grote zus de snoepjes vroeg bij de overburen, die ervoor zorgde dat niemand in mijn aanwezigheid gepest werd (incluis mijzelf), die fearless over straat liep. Maar eigenlijk, als ik er nuchter op terug kijk, ben ik altijd bang geweest. Voor aanslagen, voor de grote, open zee, voor vallen, voor falen.

De afgelopen jaren heeft dat ‘bang zijn’ echter wat ernstigere vormen aangenomen. Nog steeds weet ik niet wat de directe aanleiding is geweest, al heb ik wel zo mijn vermoedens. Te graag te veel willen (en dat dan allemaal goed willen doen, uiteraard), energievreters zonder -gevers, iets met veel hooi en een vork, hoogbegaafdheid, hoogsensitiviteit en veranderende leefomstandigheden. Maar nee, waar en vooral waarom mijn angstaanvallen ooit begonnen zijn: al sla je me dood. Feit is wel dat ze er opeens waren. Heftige angstaanvallen. En waar ik dan bang voor was, vraag je je af? Voor de dood. Voor ziek zijn of worden. Voor verlies. Maar vooral voor de dood.

hello-my-name-is-anxiety-1

Er zijn momenten geweest dat ik hyperventilerend in mijn eentje thuis in bed lag, de slaap niet kunnen vattend door een hartslag van 150 en badend in het zweet. ‘Ik ga dood‘, dacht ik dan. ‘OMG, GA JE DOOD?‘, reageerden mijn hersenen. ‘JA, IK VOEL HET‘, zei mijn lichaam, waarop die nog meer acteerde. Vicieuze cirkel, elke keer opnieuw. De klachten zijn onbeschrijfbaar en ontelbaar.

anxiety-girl-funny-quotes

De dokter probeerde mij te helpen, maar voor een dokter is de eerste stap bij dergelijke problemen altijd een psycholoog. En laat ik nu iemand zijn die juist altijd best open is over van alles. Een paar inzichten heb ik gekregen, maar verder was het niets voor mij. Dus vertrok ik met de angst onder mijn arm weer naar huis na een aantal sessies te hebben gehad.

De meesten van jullie weten dit niet, omdat ik niet alles zomaar deel met iedereen. Ik wil best een uploadschema plaatsen van de momenten waarop ik gemiddeld poep – no problemo, maar mijn angstaanvallen waren erg persoonlijk en vooral van mij. Zo ‘van mij’ dat ik ze na drie jaar nog had. Drie moeilijke jaren, waarin ik mijzelf steeds meer binnensloot, introvert werd en sociale (en drukke) situaties vermijdde. Ik raakte mezelf kwijt. Althans, de persoon die ik ooit was en kende. Gehuld in een donkere, neerslachtige sluier probeerde ik toch zo goed mogelijk de dagen door te komen en vooral mijn omgeving zo weinig mogelijk te laten merken van hoe ik mij werkelijk voelde.

anxiety

Ik moet nu even huilen, want ik ga uiteraard sentimentele woorden opschrijven. Ik was het namelijk zat om letterlijk en figuurlijk in angst te moeten leven. Een burn-out was nabij en de altijd optimistische en positieve Rox was meer aan het huilen dan aan het lachen. Ik kon mezelf niet meer in de spiegel aankijken. En ergens, tussen die vele tranen, kwam het besef. Dit moet anders. Ik besloot de koe bij de horens te vatten en niet te stoppen met het uitproberen van methoden om van mijn angsten af te komen. Andere levensstijl, ander voedsel, andere mensen om mij heen, andere denkwijze en kinesiologie.

Dankzij mijn ouders, mijn lieve Jeroen, mijn prachtige zus, geweldige familie, lieve vrienden en ook een beetje kinesiologie, ben ik nu, ruim 3.5 jaar na mijn eerste ‘officiële’ angstaanval, dan ook zo goed als angsten-vrij. En daar ben ik heel erg trots op. Ik durf weer alleen naar buiten en naar grote, sociale bezigheden (hoewel daar altijd veel mensen zullen zijn en dat zal ik altijd stom vinden). De paniek en het doemdenken is er soms nog hoor, ik weet ook niet of dat ooit nog weg gaat of dat dat nog wegslijt. Maar ik weet nu hoe ik ermee om moet gaan. Als ik paniek voel steek ik mijn middelvinger op en roep ik heel hard ‘FUCK YOU!‘. In principe tegen de angst, maar het heeft ook wel eens tot gekke situaties geleid in de supermarkt.

Rationele en gegronde angst hoort bij het leven; sterker nog, die is nodig om te overleven. Maar als die angst opeens niet meer rationeel is en een angst voor alles wordt, weet je dat het foute boel is. Trek aan de bel als het niet goed gaat. Spreek uit wat je dwars zit. Houd vooral veel van alles wat je doet en van iedereen om je heen. Dan zit je redelijk safe.

Maar wees nooit bang om te leven. Wees niet zoals ik was.

x

[source photos: unknown!]

Delen? Mag!Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someonePin on PinterestShare on Tumblr

8 thoughts on “Bange poeperd – mijn angsten

  1. Het heeft vast veel moed gekost om dit te schrijven, en ik wilde je even laten weten dat het niet onopgemerkt is gebleven. Goed stuk, en goed om te horen dat je een werkbare oplossing hebt gevonden! 🙂

  2. Knap van je om dit zo openlijk te vertellen. Helaas begrijp ik precies wat je bedoeld.
    Doe dat laatste stukje angst ook weg en geniet van het goede en leuke leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *